Չորս մոմեր

Չորս մոմեր վառվելով դանդաղ հալչում էին կամաց-կամաց...
Նրանք զրուցում էին.
 -Ես Հանգտությունն եմ,ցավոք մարդիկ չեն կարող պահել ինձ , կարծում եմ, ինձ  հանգչելուց բացի  որևէ այլ բան չի մնում,-ասեց մոմն ու հանգավ...
-Ես Հավատն եմ,ցավոք ,ես էլ ոչ մեկին հարկավոր չեմ...մարդիկ ոչինչ չեն ուզում լսել իմ մասին...այնպես որ անիմաստ է շարունակել այրվել...

 Թրթռաց մի քիչ մոմի կրակն  ու հանգավ...
Անչափ տխուր արտաբերեց երրորդ մոմը.
-Ես Սերն եմ
-Ես այլևս ուժ չունեմ այրվելու:Մարդիկ չեն գնահատում ինձ և չեն հասկանում..Նրանք ատում են նրանց,ովքեր  իրենց  սիրում են առավել - իրենց հարազատներին...
Երկար չսպասելով ՝այս մոմն էլ հանգավ...
Հանկարծ սենյակ մտավ փոքրիկ տղան ու տեսավ երեք հանգած մոմերը...
-Այդ ինչ եք անում..դուք պիտի  վառվեք....ես վախենում եմ մթությունից,-բացականչեց սարսափահար  երեխան ու լաց եղավ...
Հուզվեց անչափ չորրորդ մոմն ու հանգստացրեց տղային.
-Մի վախենա ու մի լացիր  ,փոքրիկս, քանի դեռ ես այրվում եմ ,դու միշտ  կարող ես վառել մնացած երեք  մոմերը...
-Ես Հույսն եմ...