Այս փոքրիկի կյանքի պատմությունը կարող էր ավարտվել դեռ չսկաված

Բարեգործության օրը՝ մարտի 3-ին, հենց նրանց տուն ենք գնալու, փոձելու ենք ինչով որ հնարավոր է աջակցել Աննային ու իր ընտանիքին:
Երևանում շատ կան անապահով ընտանիքներ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի մի պատմություն, մի խնդիր:«Բարի կամքդ» նախաձեռնող խմբով կազմակերպում ենք այացելություններ այդպիսի ընտանիքների որպեսզի ծանոթանանք նրանց սոցիալական պայմաններին,խնդիրներին, որ մեր ուժերի ներածի չափով օգնություն ցուցաբերենք նրանց:

Այսօր այցելեցինք Արցախի նրբանցքում ապրող մի մեծ ընտանիքի: Թվում է սովորական ընտանիք, առօրյա հոգսեր, բայց, մեզ մի հուզիչ պատմություն էր սպասվում:

Ընտանիքի հայրը (1964թ.) վթարի է ենթարկվել, երկրորդ կարգի հաշմանդամ է: Ողջ հոգսը կինն է հոգում՝ Աննան (1967 թ):  Նա ունի հինգ երեխա՝ երեք աղջիկ(1986,1988, 1998 թթ.), երկու տղա(1990, 1995թթ.), թոռներ:  Մեծ տղան ամուսնացած է,կնոջ տանն են ապրում երեխայի հետ, փոքր տղան հայոց բանակի զինվոր է, մեծ աղջիկն ունի երեք երեխա, կյանքն այդքան էլ լավ չի դասավորվել՝ ամուսինը լքել է և երեք փոքր երեխաների (2004, 2005, 2014թթ) հետ այժմ մոր հետ է ապրում: Մոր խնամքի տակ են նաև մյուս երկու աղջիկները, մեկն անչափահաս է և հաշմանդամ:

Ընտանիքն ապրում է վթարային շենքում՝ հանրակացարանում:

Աննային հարցրեցինք, թե ո՞րն է նրա համար մեկ խնդիրը, որը մտահոգում է նրան, ի՞նչ կարիք ունի կինը, ով այդքան մեծ ընտանիքի հոգսն իր ուսերին է վերցրել: Աննան, ասաց, որ մի բան է նրան շատ մտահոգում, որի մասին ուզում է անպայման մեզ հետ կիսվել:

«Ես ժամանակ առ ժամանակ դայակություն եմ արել տարբեր ընտանիքների երեխաների, դրանով հոգացել եմ ընտանիքիս ֆինանսական հարցերը: Երկու ամիս առաջ մի աղջիկ իր փոքրիկին բերեց, ասեց, որ աշխատում է, ուզում է պահեմ: Երեխան ընդամենը մի քանի օրական էր: Ես էլ համաձայնվեցի: Մի քանի օր պահում էի, մայրը չկար, արդեն շատ էինք կապնվել երեխային, բայց անհանգստանում էինք, որ չի գալիս մայրը: Ահա մեկ էլ հայտնվեց, ասաց տվեք երեխայիս, տանում եմ: Հետո ասեց, որ իրեն պետք չէ երեխան, ուզում է ազատվել նրանից,կամ մանկատուն կտանի, կամ էլ կամուրջից կնետի, ով է իմանալու՝ ումն է: Վախից չգիտեի ինչ անեի, ասեցի, որ ես քեզ երեխա չեմ տա, հրաժարվի նրանից, թող ինձ մոտ ու գնա: Ի զարմանս ինձ, նա շուտ համաձայնվեց:Ես ոստիկան կանչեցի, ներկայացրեցի եղելությունը, մորն էլ կանչեցի, որպեսզի ցուցմունք տա: Ապա գնացինք նոտար ու այնտեղ նա օրինական ձևով համաձայնվեց, որ երեխային որդեգրի մեծ աղջիկս՝ Անուշը: Թաղապետարանի համապատասխան բաժին էլ եմ գնացել, բոլոր փաստաթղթերը կան, մնում է կարողանանք որդեգրման թույլտվություն ստանալ»,- պատմում է Աննան:

Այսօր փոքրիկ Ալենը (մայրը նրան Հակոբ է անվանել, բայց Աննայի ընտանիքը նրան Ալեն  է ասում) այս մեծ ընտանիքի վերցերորդ երեխան է: Աննայի միակ մտահոգությունը Ալենի որդեգրումն է: «Ճիշտ է, լավ պայմաններում չենք ապրում(երեք անչափահաս թռներս էլ են ինձ հետ ապրում), կոմունալ խնդիրներ ունենք, բայց ավելի վատ պայմաններում եմ պահել մյուս երեխաներիս, փառք Աստծո, առողջ են: Լավ եմ պահել, ոչինչից չեմ ամաչել ու երեխաներիս համար փորձել եմ ամեն ինչ անել, որ սոված չմնան: Չնայած, որ տան ողջ հոգսը ես եմ հոգում, հինգ երեխայի կողքին վեցերորդը չի խանգարի: Ալենին էլ իմ երեխաներից չեմ տարբերում, մանկատուն չեմ թողնի տանեն,- ասում էր Աննան մեզ հետ զրույցում, նաև ավելացրերց, - որ երբ ասեցիք գալիս ենք ծանոթանանք , շատ էի վախենում, մտածում էի եկել եք տանեք երեխային մանկատուն, սիրտս թրթռում էր, աղջիկս լաց էր լինում, բայց հետո հասկացա, որ չէ, ձեզ Աստված է ուղարկել, որ դուք ինձ կօգնենք երեխայի օրինական մայրը դառնալ»:

Ահա այսպիսի հուզիչ պատմության ականատես եղանք::